alphenminerva

Politiek in Alphen aan den Rijn

Politiek is een wespennest. ‘Als je het spel niet wilt spelen, moet je niet aan politiek doen’, zegt burgemeester Liesbeth Spies. Gelijk heeft ze. Bij het politieke spel hoort kennelijk ook dat je soms uit je team stapt, zoals Peter Bontekoe vorige week deed.

Om je werk goed te doen heb je vaardigheden nodig die bij dat werk passen. Een timmerman heeft een timmermansoog en een journalist een scherpe pen. In de politiek heb je een goed onderbouwde mening. Met die meningen loopt het in de Alphense raad wel los, maar de onderbouwing rammelt nogal eens aan alle kanten. Zo zijn er raadsleden die hun stukken niet lezen en nul komma nul dossierkennis hebben. Meestal houden die raadsleden stijf hun lippen op elkaar in het openbaar. Maar sommigen is ook dat niet gegeven. Speciaal niet als ze in hun eentje in een fractie zitten. Dan wordt er soms flagrante onzin uitgeslagen.

Die eenmansfracties hebben nog meer nadelen. Je kunt bijvoorbeeld niet overal tegelijk zijn. Dus je mist regelmatig een bijeenkomst. De een gaat daar eleganter mee om dan de ander.
Ank de Groot van RGL heeft een team achter zich staan en is daarom goed geïnformeerd. Niet dat ik het altijd eens ben met haar standpunten, maar ze zijn in ieder geval met duidelijke argumenten onderbouwd.
Pauline Heijkoop van GHD heeft de handdoek al een tijdje geleden in de ring gegooid. Ze is er regelmatig niet en als ze er wel is, is het om 10.00 uur bedtijd. Net als het leuk begint te worden in zo’n raadsvergadering.
Wil Verschuur van Beter Alphen wordt niet gehinderd door enige gêne. Zij vindt wat ze vindt en ze vindt dat ze daar recht op heeft. Prima. Jammer dat de logica niet altijd even goed is te volgen.

En nu is daar Peter Bontekoe. Voormalig raadslid van het CDA. Na de zomervakantie gaat ie in z’n eentje verder. Bontekoe krijgt links en rechts de verwijten om zijn oren dat hij aan ‘zetelroof’ doet. Niet van het CDA trouwens. Wat de fractie hier intern ook van vindt, het officiële standpunt is ‘wij danken Bontekoe voor de inzet van de afgelopen jaren’.

Wettelijk gezien wordt een raadslid als persoon gekozen en beëdigd. Dus heeft Bontekoe, net als bijvoorbeeld Heijkoop en De Groot indertijd, het volste recht om zijn zetel te behouden. Wat mij betreft heeft hij het voordeel van de twijfel. Ik ben alleen reuze benieuwd of hij in z’n eentje de verkiezingen in gaat of dat hij zich toch aansluit bij een (lokale?) partij.

Advertenties

Written by alphenminerva

juli 14, 2017 at 20:42

Geplaatst in politiek

MINERVA Moederdag is ruk

Ik heb een hekel aan feestdagen. Dat is geen geheim. Zondag is het Moederdag en dat is na Valentijnsdag de ergste van allemaal. Pasen en Pinksteren zorgen bij mij steevast voor verbazing over de overvolle supermarkt. De Kerstdagen breng ik het liefst door met mijn hoofd onder een deken. Oud & Nieuw vier ik gepast met een fles bubbels voor mezelf en de tv op hard tijdens het vuurwerk.

Moederdag vieren houdt per definitie in dat er iets te vieren is. Dat is er in mijn leven dus niet. Althans niet op Moederdag. Ik kom al vele jaren niet meer bij mijn moeder en bovendien zit ze tegenwoordig op de gesloten geriatrische afdeling van Oudshoorn.
Ik heb geen kind meer. Dat heeft ie twintig jaar geleden zo besloten. Erfelijk belast of gewoon ook slachtoffer van een generatie ontheemde en onthechte oorlogsvluchtelingen met relatieproblemen. Kan ook zomaar iets te maken hebben met de manier waarop zijn vader en diens echtgenote, voormalig buurvrouw en vriendin, aan de voogdij zijn gekomen. Of met mijn vreselijke andere ex die losse handjes had.

Vroeger werd ik gek aangekeken als ik opmerkte dat ik een hekel heb aan Moederdag. Tegenwoordig bevind ik me volgens RTL in goed gezelschap. In een nieuwsbericht lees ik: “Er zijn kinderen van wie een ouder is overleden, kinderen met ouders van hetzelfde geslacht, kinderen met alleenstaande ouders, kinderen met gescheiden ouders. Door te stoppen met de schoolse activiteiten voor Moeder- en Vaderdag wil de school rekening houden met die verschillen.”

In het online tijdschrift Vrouw lees ik een blog van oud-collega Hester Zitvast. Zij ziet dat heel anders en zegt: “Dat uit een onderzoek blijkt dat wij dus geen bloemen, luchtjes of ontbijtjes op bed willen met Moederdag, maar vooral veel tijd voor onszelf, vind ik best een beetje schokkend. Moederdag draait in mijn ogen toch vooral om dat kunstwerk van je kind, die handafdruk in het gips of die ketting van beschilderde wc-rollen.”

Diep in mijn hart ben ik het met Hester eens. Ik herinner me ook slecht gebakken asbakken met wilde indianenkleuren in een ongekend creatieve vorm. Hoe afgrijselijk ze er ook uitzagen in de vensterbank, er zat wel een kind achter. Ik herinner me ook ontbijtjes op bed en die wilde ik bepaald wel hebben. Ook al werd ik weleens saggerijnig van de keiharde of juist snotterige eieren die ik verplicht moest nuttigen.

Ik begrijp de drang van scholen om Moederdag af te schaffen echter nog veel beter. Moederdag is ruk!

Written by alphenminerva

mei 12, 2017 at 15:45

Geplaatst in politiek

Tagged with

MINERVA Kut afvalpas

Je kunt mensen niet kwader krijgen dan door je hond op de stoep te laten schijten. Vuurwerk afsteken op andere tijdstippen dan rond middernacht tijdens de jaarwisseling, is een goede tweede. Sinds deze week staat bij mij op stip: dat kut afvalpassen systeem van de gemeente.

Eerst zie ik toevallig een weggefrommeld berichtje op de website van de gemeente dat in ‘Alphen noord’ de afvalpassen worden uitgedeeld. Er blijkt een brief te zijn van 26 april. Vervolgens vind ik zaterdag 29 april inderdaad een brief met pas in mijn brievenbus. En dan is tot mijn verrassing de ondergrondse container sinds maandag 1 mei afgesloten.

Ergens heeft de gemeente de afslag naar een goed communicatiesysteem, klantvriendelijkheid en service gemist. De gemeente is er voor ons. Niet andersom. Dat betekent dat de gemeente van mijn geld veel beter haar best moet doen om met mij te communiceren. Ik betaal er tenslotte voor.
Dus je stuurt een informatiebrief niet op het allerlaatste moment. Speciaal niet als er een feestdag en een weekeinde volgen. En je zorgt dat de informatie in zo’n brief ook klopt met de uitvoering op de werkvloer. Het is bij de konijnen af om dan achteraf te roepen dat ‘de afdeling zeer voortvarend te werk ging’. Het is gewoon een gevalletje van je werknemers net zo slecht informeren als de inwoners.

De pas zelf is ook al zo’n drama. Het ding heeft de maat van een creditcard en past keurig in je portemonnee. Maar je hebt er maar één, dus die pas past niet in de portemonnee van je partner of je zoon of een andere huisgenoot als jij ‘m bij je hebt.
Je mag er geen gaatje in slaan, want dan doet ie het niet meer. Dus een grote duidelijke sleutelhanger die je min-of-meer niet kunt missen aan die pas bevestigen, is geen optie. Je kunt ‘m dus ook niet netjes aan je sleutelrekje bij de voordeur hangen, waar iedereen ‘m ook kan vinden.
Je krijgt er maar één en hij is niet van jou, maar van je huis. Dus bij de sleuteloverdracht moet je ook je afvalpas inleveren, maar dus niet aan je sleutelbos.
En dan die brief die je goed moet bewaren met alle informatie. Bij mij thuis eindigt zo’n brief voor eeuwig onvindbaar tussen de rest van de stapels papieren.

Normale mensen zetten hun afvalzak naast de voordeur en nemen die zak mee als ze langs de ondergrondse container lopen. Als je naar je werk gaat, als je boodschappen gaat doen of als je de hond uitlaat.
Welke wereldvreemde ambtenaar heeft verzonnen dat normale mensen er een soort van ritueel van maken om hun afval weg te brengen? Dat je de vuilniszak uit je pedaalemmer haalt, die pas gaat zoeken, speciaal je jas aantrekt en dan jubelend naar de container huppelt met die zak en die pas in je hand?

Enfin, gisteren stonden de vuilniszakken gezellig in het zonnetje bij de ondergrondse container die op slot was. Niet alleen hier, maar in de hele wijk. Jammer. Kut afvalpas.

Written by alphenminerva

mei 2, 2017 at 12:23

Geplaatst in politiek

Tagged with , ,

MINERVA Lalji is een lul

Lalji is een lul. Dat is mijn mening. Simpel. Advocaat Lalji slaat er een slaatje uit, maar er is natuurlijk heel wat meer over de belachelijke rechtszaak tegen de ouders van Tristan te zeggen dan dit.

Een aantal slachtoffers heeft besloten om de rest van hun leven slachtoffer te blijven.
Dat gebeurt niet alleen na de schietpartij in de Ridderhof. Dat gebeurt ook na een verkeersongeval of als je huis af is gebrand. Het gebeurt als je in een beroerd huwelijk zit of juist als je eruit stapt en in de bijstand terechtkomt. Of als je gehandicapt bent. Of gewoon als je pech hebt in het leven.

Ergens heeft de illusie postgevat dat het leven maakbaar is en dat je altijd invloed hebt op wat er met en rondom jou gebeurt. Kletskoek.
Als je met een psychopaat getrouwd bent die per se ruzie met je wil om je daarna een schuldgevoel aan te praten en alle hoeken van de kamer te laten zien, dan gebeurt dat gewoon. Maakt niet uit wat jij doet of wat jij zegt.
Als je keurig op je eigen weghelft rijdt en aan de overkant rijdt er ineens een op de verkeerde weghelft, kun je doen wat je wilt. Je eindigt onherroepelijk tegen de vangrail, tegen een boom, in de sloot of gewoon in de kreukels tegen die andere auto.

Als je dus de pech had om op die zonnige zaterdag in winkelcentrum Ridderhof rond te lopen, dan had je een hele nare ervaring. Want natuurlijk is terechtkomen in een schietpartij heel erg. Het is vreselijk en het tekent je voor je leven. Als je daadwerkelijk gewond raakte. Als je het hebt gezien. Als je nabestaande bent.
En je moet wel verder met je leven. Anders verklaar je jezelf voor de rest van je leven tot slachtoffer. Een schadevergoeding in geld is voor kosten die jij moest maken. De rest wordt betaald door je eigen verzekering. Niks meer en niks minder.
Het verpesten van de rest van je leven wordt niet goedgemaakt met geld. Nu niet, nooit niet. Je moet gewoon verder en dat moet je zelf doen.

De rechtszaken van advocaat Lalji maken ‘verder gaan’ moeilijk voor de tientallen mensen die de schietpartij achter zich hebben gelaten en hun leven weer hebben opgepakt. Ook als dat leven er anders uitziet dan voorheen.
Het gewroet in de wonden door advocaat Lalji maakt dat er meer slachtoffers zijn en blijven dan nodig is. Voor sommigen betekent dit dat de balans net de verkeerde kant uitslaat. In plaats van met moeite verder is het met moeite stilstaan geworden.
Bij zo’n ingrijpende gebeurtenis blijven er altijd vragen. Echte vragen. Verzonnen vragen. Domme vragen. Maar vooral onbeantwoorde vragen. Gewoon omdat er geen antwoord is, want elk antwoord roept nieuwe vragen op.
Als Lalji ze stelt, heet dat retoriek en er hangt per vraag een prijskaartje aan. Als hij de rechtszaak tegen de ouders van Tristan wint, moet er namelijk fors in de beurs worden getast en anders niet.
Lalji is een lul. Dat vind ik echt.

Written by alphenminerva

april 19, 2017 at 11:36

MINERVA Social media als afvalputje

Soms lees ik iets en dan denk ik: ja. Zo las ik vorige week het Columbia-rapport over de rol van social media. Ik vind zelf aan de ene kant dat de social media erg lijken op een roddelcircuit in combinatie met het afvalputje van de maatschappij. Voorbeeld: de groep ‘Je bent pas een Alphenaar als…’, waar de mening koning is. Aan de andere kant maken social media ook heel veel kwalitatief goede informatie toegankelijk en is de verspreiding ook veel sneller. Voorbeeld: online community Alphens.nl, waar meer naar feiten wordt gekeken. Dat is niet alleen in het Alphense zo, maar in heel Nederland en in de hele wereld.

En ja, ik maak ook graag gebruik van de mogelijkheden van social media. Zo beheer ik de facebookaccounts van een aantal Alphense opdrachtgevers. Daar staan vooral leuke dingen voor de doelgroep op en er wordt informatie gegeven. Gewoon simpele informatie waar je amper een mening over kunt hebben. Openingstijden, evenementjes, inschrijven ergens voor en natuurlijk hoe leuk ‘we’ zijn.
Een minpunt van facebook is dat facebook zelf controleert wie jouw foto’s, filmpjes en teksten ziet. Als ik Zwembaden Alphen aan den Rijn leuk vind, betekent dat nog niet dat ik ook zie wat er op die facebookpagina staat. Dan moet ik wel zo af en toe een foto liken en een tekst openen. Anders ‘denkt’ facebook dat ik die zwembaden helemaal niet zo leuk vind en krijg ik amper berichten te zien.

In het Columbia-rapport wordt uitgelegd hoe social media, met facebook voorop, de rol van de traditionele journalistiek in print en online hebben overgenomen. Op zichzelf is dat niet erg. Je moet gewoon heel kritisch zijn met wat je leest.
Het lastige is dat social media totaal niet doen aan neutrale verslaggeving en waarheidsvinding. Neutrale verslaggeving en waarheidsvinding is iets waar de traditionele journalistiek al moeite mee heeft. Laat staan de gemiddelde leek met nul komma nul verstand van het omgaan met feiten. Er zijn sowieso al vaak meer kanten aan een zaak die belicht kunnen worden.

Zo heb ik zelf vanuit de Alphense politiek een aantal artikelen geschreven over de Alphense coffeeshops in de Hooftstraat. Om precies te zijn: over de behandeling in de gemeenteraadsvergadering van eind maart. Allemaal vanuit een andere invalshoek. Wat ik van zo’n oefening leer, is hoe verschillend je naar hetzelfde onderwerp kunt kijken.
De neutrale invalshoek over de coffeeshops is een verslag met de kern van wat de raad vindt. In de neutrale tekst staat dat 29 van de 155 klachten over de coffeeshops gaan en de rest te maken heeft met de horeca en het verkeer in de Hooftstraat (feit). Er staat ook dat de politieke partijen verschillend denken over de wenselijkheid van coffeeshops in de Hooftstraat (feit). Er staat tenslotte dat het onderzoek akkoord is én dat een verzoek om een onderzoek naar uitplaatsing nipt is afgewezen (feit).
De invalshoek ‘geen coffeeshops in de Hooftstraat’ levert op dat het beter is om de coffeeshops te verplaatsen (mening), want de omwonenden ervaren wel overlast (feit). Reden is onwenselijkheid van drugsgebruik (mening) en onwenselijkheid van gedoogbeleid (mening) plus onwenselijkheid van vestiging in woongebieden (mening).
Bij de invalshoek ‘lekker laten zitten die coffeeshops’ wordt gewezen op ‘we zijn een stad’ (feit) en daarom is een coffeeshop in het centrum normaal (mening). Plus: als je in het centrum van een stad woont, heb je altijd last van meer verkeer en horecabezoekers (feit) en dat hoort er gewoon bij (mening).

Er bestaat dus ook zoiets als een feit en een mening. Een feit is iets wat vaststaat, zoals de gordijnen zijn rood. Het is iets heel anders dan een mening. Je hebt een mening over een feit, bijvoorbeeld rode gordijnen zijn lelijk.
Het onderscheid tussen mening en feit is soms moeilijk te maken. En, iedereen kan zich een keer vergissen. Daarom bestaat er zoiets als fact checken. Doe je dat niet, dan verkoop je onzin. Journalisten zijn getraind in het vinden van de feiten, of dat zouden ze moeten zijn.
De gemiddelde leek, inclusief overheden en politici, is dat niet en dat blijkt telkens weer vooral op social media.

De ontwikkeling van nieuwsvoorziening op social media is er een die niet tegen te houden is. Tegelijkertijd staat de traditionele journalistiek zo onder druk, dat ook daar steeds vaker de meningen het van de feiten winnen. Niet alleen de lokale kranten krijgen als opdracht vanuit de uitgeverijen mee om vooral aan te sluiten bij ‘de man op de straat’. Ook landelijke van oudsher kwaliteitskranten hebben er mee te maken. Daarmee dreigen de meningen het van de feiten te winnen. En dat is een zeer ongewenste en gevaarlijke ontwikkeling.

Written by alphenminerva

april 6, 2017 at 15:00

MINERVA Coffeeshops

Het spande erom in de Alphense gemeenteraad, maar alles blijft gewoon zoals het is. De coffeeshops mogen in de Hooftstraat blijven en ‘we’ gaan geen onderzoek doen naar een eventuele betere locatie. Het werd 18-19 in de stemming.
Onder aanvoering van CDA en Nieuw Elan was de helft van de raad bereid om te onderzoeken of de coffeeshops niet toch weg moeten uit ons onvolprezen Stadshart. Onder aanvoering van D66, VVD en ChristenUnie was de andere helft van de raad tegen dat onderzoek. Het ontlokte de SP een snedige opmerking: “Opmerkelijk dat de coalitiepartijen ineens zelf gaan denken.”

De argumenten leken op papier wel redelijk.
‘De omwonenden hebben wel overlast van de coffeeshops.’ Toch bewijst een onderzoek naar klachten uit de straat dat dat niet het geval is. Van de 155 klachten gaan er 29 over de coffeeshops. De rest heeft te maken met alle horeca in de aanloopstraat en de auto’s die te hard rijden of fout parkeren.
‘Ja, de uitgevoerde maatregelen hebben effect, maar extra toezicht blijft nodig.’ Alsof dat in de andere horecastraat, de Julianastraat, anders is. Fijn toch dat er ook camera’s komen, net als in de Julianastraat. Daar werkt het prima tegen de overlast van de cafébezoekers.
‘Op een industrieterrein is een beter idee, want daar zijn meer camera’s.’ Volgens mij mag een coffeeshop niet op een industrieterrein, detailhandel is daar verboden, en er zijn echt niet heel veel camera’s.

Uiteindelijk kwam tijdens de discussie naar voren waar het nu in werkelijkheid om gaat: ‘we willen geen coffeeshops’ en ‘het gaat om het gevoel’. Onderbuikgevoel dus. Coffeeshops zijn eng en er lopen rare mensen. Sterker nog: het wemelt er van de drugsgebruikers. Met in de ondertoon de suggestie dat dat het uitschot van de maatschappij is.

Nou nou mensen.
Het is net als met sigaretten en drank. Als je af een toe een peuk opsteekt, ben je echt geen kettingroker. En als je met een vriendin – na ieder een fles wijn in een uurtje – heel puberaal in de bar zit te giechelen, ben je nog geen alcoholist.
Dus ook even normaal doen over het roken van een jointje. Veel van de fijnste mensen die ik ken, vroeger en nu, hebben ooit een joint opgestoken. De een wat meer, de ander wat minder. Het zijn nu keurige burgers met een keurige baan en een keurige familie.

En nog iets.
De coffeeshops in de Hooftstraat zitten er al minstens twintig jaar. Langer dan de meeste omwonenden en langer dan de meeste winkels die ook in de straat zitten. De overlast is in die tijd, onder meer door de maatregelen, afgenomen. Overlast in de zin van ‘pratende mensen’, ‘ronkende motoren’ en ‘hangjongeren’ is echt normaal in het centrum van de stad. Speciaal in een straat met restaurants, cafés en bars.

Natuurlijk probeer je dat als gemeente een beetje redelijk te houden. Daarom zijn er maatregelen getroffen. Dus het voorstel van burgemeester Spies om dat nu zo te houden, inclusief camerabewaking in de straat, ziet er prima uit. Dat is dan ook netjes aangenomen.
Het verzoek om een onderzoek heeft het met 19 om 18 stemmen niet gehaald.

Written by alphenminerva

maart 31, 2017 at 11:48

Geplaatst in politiek

Tagged with , ,

MINERVA Stemadvies

Natuurlijk weet ik wel dat je geen stemadvies van mij wilt hebben. Dat ga ik dan ook niet geven. Wel deel ik mijn gedachten en overwegingen. Gewoon omdat ik het de vorige ronde voor de Tweede Kamer af heb laten weten. Tegen mijn eigen adviezen in, heb ik niet gestemd. Dat is verkeerd, hoort niet en het is een schande.

Meent ze dat nou? Ja, dat meent ze!
Al bijna 25 jaar verzorg ik voor verschillende lokale kranten en andere media meer of minder politieke verslaggeving. Eerst in Alphen aan den Rijn, toen in Haarlemmermeer en daarna weer in Alphen aan den Rijn. Daar tussendoor stuurde ik de politieke verslaggevers van verschillende lokale kranten aan, onder meer in Haarlemmermeer en Kaag & Braassem.

Waarom?
Omdat ik het mijn plicht vond als eindredacteur om de politiek dichter bij de inwoners te brengen. Omdat ik – nog steeds – vind dat iedereen moet begrijpen wat er in een gemeentehuis gebeurt. Omdat ik wil dat mensen in een vroeg stadium beseffen wat de gevolgen van politieke beslissingen zijn voor henzelf. Thuis, in de straat en op het werk. Daarom is het zo belangrijk dat lokale kranten op een laagdrempelige manier vertellen wat er wordt besloten en door wie.

En dan zelf niet stemmen?
Nee. Want ik was de weg kwijt in het landelijk beleid. Vroegâh was het leven simpel en stemmen ook. Eerst stemde ik op de PSP, want ik ben tegen oorlog. Dat was wel tegen het zere been van mijn vader want die bekleedde een redelijk hoge functie op de defensiestaf in Den Haag. Daarna stemde ik op de PPR, want ik was een fan van Ria Beckers. Later was ik fan van Hans van Mierlo, Jan Terlouw, Wouter Bos en nog een aantal andere al lang verdwenen coryfeeën.

Wat ik heb geleerd?
Heel veel. Ik heb geleerd dat stemmen op een persoon alleen maar belangrijk is op lokaal niveau. Daar maakt de lijsttrekker als fractievoorzitter of als wethouder de dienst uit. Daar is de invloed van een persoonlijkheid heel erg groot. Je kunt je niet verschuilen tussen 38 andere raadsleden. Dus het is belangrijk wie deze persoon is en hoe deze in het leven staat.

Ik heb ook geleerd dat het landelijk helemaal niets uitmaakt wie de leider of meest significante figuur in een partij is. Landelijk gaat het om de grote lijnen en om het beleid. Hoe groot is de kans dat een partij gaat regeren? Of, hoe groot is de kans dat een partij oppositieleider wordt? Vooral echter: hoe groot is de kans dat de voor jou belangrijke punten ook in een regeerakkoord terechtkomen?

Welke top 3 heb jij op je lijst staan?
Voor mij tellen een duurzame toekomst, een piepkleine overheid en een fatsoenlijk sociaal beleid het zwaarst. Vandaar dus dat mijn ingevulde stemwijzer een resultaat laat zien met drie partijen op 1 met elk 59 procent overeenkomst. Met godzijdank de PVV onderaan op 22 procent. Vanavond denk ik er nog een keertje over na en dan slaap ik er nog één nachtje over.

Mijn stemadvies aan jou? Ga morgen ook naar de stembus en maak het hokje van jouw voorkeur mooi rood!

 

Written by alphenminerva

maart 14, 2017 at 17:11

Geplaatst in politiek

Tagged with , ,